Δράση. Περιβάλλον Παιδεία Πολιτισμός
Δράση
 


Οι θέσεις της Δράσης για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα

Αναρτήθηκε 07-06-2010

ΑΡΧΕΣ

Τα ανθρώπινα δικαιώματα διαδραματίζουν όλο και σημαντικότερο ρόλο στη διεθνή πολιτική. Λειτουργούν άλλοτε ως οδηγός και άλλοτε ως πρόσχημα για την (εξωτερική κυρίως, αλλά όχι αποκλειστικά) πολιτική κυβερνήσεων, πολιτικών κομμάτων, διακυβερνητικών οργανισμών. Ακόμα, είναι το πεδίο όπου δοκιμάζεται το πόσο μια οποιαδήποτε συλλογικότητα (κυβέρνηση, νομαρχία, δήμος, πολιτικό κόμμα, συνδικαλιστικός φορέας κλπ.) ανταποκρίνεται στις αρχές που η ίδια έχει διακηρύξει ότι υπερασπίζεται.

Η ΔΡΑΣΗ αυτοπροσδιορίζεται ως το κόμμα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Με τον όρο «ανθρώπινα δικαιώματα» εννοεί όλα τα δικαιώματα που προκύπτουν από το Σύνταγμα της Ελλάδας, από τη διεθνή και ευρωπαϊκή νομοθεσία, καθώς και από τις πεποιθήσεις των μελών της.

Ο σεβασμός και η υπεράσπιση των δικαιωμάτων οφείλει να είναι βασικό στοιχείο της κουλτούρας των μελών της. Είναι συνεπώς απαραίτητο οι θέσεις και η λειτουργία της ΔΡΑΣΗΣ στον τομέα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων να στηρίζονται σε ορισμένες θεμελιώδεις αρχές. Τέτοιες αρχές συνοπτικά είναι οι εξής:

  1. Τα ανθρώπινα δικαιώματα είναι παγκόσμιες και καθολικές αξίες και έχουν απόλυτο χαρακτήρα.
    Δεν μπορεί να σχετικοποιούνται ανάλογα με γεωγραφικές περιοχές και πολιτιστικές παραδόσεις, ούτε η υπεράσπισή τους να εξαρτάται από οικονομικά και κρατικά συμφέροντα ή από εθνικές, θρησκευτικές, ταξικές, «αντι –ιμπεριαλιστικές» ή άλλες σκοπιμότητες και ιδεολογίες. Οι θέσεις της ΔΡΑΣΗΣ στα θέματα ανθρωπίνων δικαιωμάτων δεν μπορεί να προσμετρούν το τυχόν «πολιτικό κόστος».
     
  2. Τα ανθρώπινα δικαιώματα είναι αδιαίρετα.
    Δεν μπορεί να υπάρξει ικανοποίηση των ατομικών δικαιωμάτων,  αν δεν ικανοποιούνται τα θεμελιώδη πολιτικά δικαιώματα και το αντίστροφο. Χωρίς οικονομική ελευθερία δεν υπάρχει πολιτική και χωρίς πολιτική ελευθερία δεν υπάρχει οικονομική.
     
  3. Τα ανθρώπινα δικαιώματα είναι ανεξάρτητα από τα χαρακτηριστικά, την καταγωγή και τις πεποιθήσεις του κάθε ατόμου, τόσο του θύματος, όσο και του θύτη (αρχή της αμεροληψίας).
     
  4. Τα ανθρώπινα δικαιώματα δεν μπορούν να υπάρξουν σε κοινωνίες που λείπει το δικαίωμα στην ατομική ιδιοκτησία (κατοχυρωμένο στο άρθρο 17 της Οικουμενικής Διακήρυξης) ή δεν λειτουργεί αποτελεσματικά η αγορά. Η ιστορική πείρα απέδειξε ότι οι κοινωνίες που στερούνται αποτελεσματικής λειτουργίας αγοράς, στερούνται και ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
     
  5. Στη διεθνή πολιτική, η ΔΡΑΣΗ πιστεύει ότι καμία κυβέρνηση και καμία πολιτική οργάνωση δεν μπορεί να προβαίνει σε μαζικές και σοβαρές παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων πολιτών της ή αλλοδαπών, χωρίς η διεθνής κοινότητα να παρεμβαίνει. Με άλλα λόγια, Η ΔΡΑΣΗ δεν υπερασπίζεται την παρωχημένη απολυτότητα του δικαιώματος στην εθνική και κρατική κυριαρχία όταν υπάρχει μαζική και σοβαρή παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Πιστεύει ότι κυρίαρχη αξία είναι η υπεράσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Σε περιπτώσεις εξόφθαλμης, βάναυσης και μαζικής παραβίασης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, η διεθνής κοινότητα (και μόνον αυτή) με τα συλλογικά, θεσμοθετημένα όργανά της, οφείλει να παρεμβαίνει, με κριτήρια ενιαία για όλα τα κράτη και με τρόπους που θα προστατεύουν όλα τα ανθρώπινα δικαιώματα.
     
  6. Η ΔΡΑΣΗ διαπιστώνει το σοβαρό έλλειμμα που υπάρχει σ’ αυτόν τον τομέα στα όργανα της διεθνούς κοινότητας και ιδιαίτερα στην ενίοτε επιλεκτική ή προσχηματική χρήση της αρχής της προστασίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων για σκοπούς που εξυπηρετούν ποικίλα συμφέροντα (ανάμεσά τους τα λεγόμενα «εθνικά συμφέροντα», όπως τα ερμηνεύουν διάφορες κυβερνήσεις) ή ιδεολογίες. Για το λόγο αυτόν, αγωνίζεται για την αντιπροσωπευτικότερη σύνθεση και τη δημοκρατικότερη λειτουργία των διεθνών οργάνων.
     
  7. Αν τον περασμένο αιώνα το βασικό πρόβλημα της Δημοκρατίας ήταν η κατοχύρωση του δικαιώματος της πλειοψηφίας να κυβερνά, σήμερα θα λέγαμε ότι το βασικό ζητούμενο είναι η καθιέρωση της «συνταγματικής» δημοκρατίας. Του περιορισμού δηλαδή των εξουσιών της πλειοψηφίας, όπου αυτά προσβάλλουν τα ατομικά δικαιώματα και την κατοχύρωση του δικαιώματος των μειοψηφιών να διατηρούν τη διαφορετικότητά τους, χωρίς ποινές, διώξεις και διακρίσεις.
     
  8. Οι κίνδυνοι για τη διαφορετικότητα είναι σήμερα αυξημένοι:

    • Η αναβίωση των εθνικισμών οδηγεί σε λογικές εθνικής καθαρότητας και έχει
      σαν αποτέλεσμα εθνοκαθάρσεις, γενοκτονίες, καταπίεση των εθνικών μειονοτήτων, υπονόμευση της συνύπαρξης των λαών.
    • Η επανεμφάνιση του θρησκευτικού φανατισμού έχει κάνει ορατά φαινόμενα θρησκευτικής μισαλλοδοξίας και διωγμών κατά των αλλοθρήσκων, των ετερόδοξων ή των άθεων και των αγνωστικιστών.
    • Οι επιλογές της πλειοψηφίας των ΜΜΕ σε ό,τι αφορά την ενημέρωση συμβάλλουν στην κοινωνική ομογενοποίηση και ομοιομορφία συμπεριφορών, θέτοντας σε κίνδυνο τη διαφορετικότητα των τρόπων ζωής, τους διαφορετικούς πολιτισμούς, τις πολιτικές μειοψηφίες όταν αυτές ξεφεύγουν από τα στερεότυπα, τις εναλλακτικές κοινωνικές πρακτικές.
    • Ένας νέος πουριτανισμός αμφισβητεί το δικαίωμα στον σεξουαλικό προσανατολισμό και τις κατακτήσεις του φεμινιστικού κινήματος.
    • Η προστασία της δημόσιας υγείας γίνεται πρόσχημα για την επιβολή ομοιόμορφων συμπεριφορών (ποινικοποίηση ναρκωτικών, περιορισμοί λόγω AIDS στις επαγγελματικές σχέσεις κλπ.), αλλά και διώξεων ευάλωτων κοινωνικών ομάδων, όπως οι Ρομά οι μετανάστες και άλλοι.
    • Τα σύγχρονα φαινόμενα αυξημένου ρυθμού μετανάστευσης οδηγούν στην επανεμφάνιση του ρατσισμού και της ξενοφοβίας.
       
  9. Στα Βαλκάνια είναι αδύνατον να χαράξει κανείς πολιτική ερήμην του ζητήματος των εθνικών μειονοτήτων. Αυτό ισχύει και για τη χώρα μας. Η ορθολογική αντιμετώπιση του ζητήματος απαιτεί να καταπολεμηθεί η κυρίαρχη αντίληψη ότι αυτές οι μειονότητες είναι εξ ορισμού «δούρειοι ίπποι» ξένων συνομωσιών και συνεπώς πρέπει να υπόκεινται σε καθεστώς ιδιότυπης ομηρίας.
     

Η ΔΡΑΣΗ ΑΓΩΝΙΖΕΤΑΙ ΓΙΑ:

  1. την άμεση επικύρωση της Σύμβασης – Πλαίσιο του Συμβουλίου της Ευρώπης για την προστασία των εθνικών μειονοτήτων, την οποία η Ελλάδα έχει υπογράψει στις 22 Σεπτεμβρίου 1997, χωρίς διευκρινιστικές δηλώσεις ή επιφυλάξεις και την εναρμόνιση της ελληνικής νομοθεσίας με αυτήν και με τις άλλες σχετικές διεθνείς συμβάσεις.
     
  2. Να περιληφθούν ερωτήματα για τον εθνοτικό, γλωσσικό και θρησκευτικό αυτοπροσδιορισμό στην επόμενη απογραφή, του 2011.
     
  3. Τον απόλυτο συνταγματικό διαχωρισμό Εκκλησίας και κράτους, με ανεξαρτητοποίηση όλων των θρησκευτικών κοινοτήτων και την κατοχύρωση της θρησκευτικής ουδετερότητας του κράτους.
     
  4. Την απόδοση ιθαγένειας σε όλους τους ξένους μετανάστες γεννήθηκαν στη χώρα μας. Επίσης τη νομιμοποίηση όσων βρίσκονται και εργάζονται στην Ελλάδα για ικανό χρόνο και δεν έχουν καταδικαστεί σε ελληνικά ή ξένα δικαστήρια, καθώς και την παροχή σ’ αυτούς των ίδιων αστικών, εργασιακών και ασφαλιστικών δικαιωμάτων με τους Έλληνες πολίτες.
     
  5. Νομιμοποίηση του γάμου ομόφυλων ζευγαριών.
     
  6. Αποποινικοποίηση της χρήσης και της εμπορίας όλων ανεξαιρέτως των τοξικοεξαρτητικών ουσιών.
     
  7. Μεταρρύθμιση της νομοθεσίας για τους αντιρρησίες συνείδησης, ώστε η εναλλακτική θητεία να μην έχει τιμωρητικό χαρακτήρα.
     
  8. Συμμόρφωση με κάθε διεθνή ή ευρωπαϊκή νομοθεσία που αφορά τα ανθρώπινα δικαιώματα και με τις θέσεις, παρατηρήσεις και συστάσεις προς την Ελλάδα των δύο ειδικευμένων οργάνων εμπειρογνωμόνων: α) του ΟΗΕ (Επιτροπή για την Εξάλειψη των Φυλετικών Διακρίσεων – CERD)  και β) του Συμβουλίου της Ευρώπης (Ευρωπαϊκή Επιτροπή κατά του Ρατσισμού και της Μισαλλοδοξίας – ECRI).
     
  9. Απαλοιφή της ανάπτυξης εθνικής και θρησκευτικής συνείδησης από τους σκοπούς της εκπαίδευσης (άρθρο 16, παρ. 2 Συντάγματος), του δικαιώματος σε δωρεάν παιδεία σε όλες τις βαθμίδες (άρθρο 16, παρ. 4 Συντάγματος), του κρατικού μονοπωλίου στην παιδεία, του άρθρου 106 του Συντάγματος για τις κρατικές επεμβάσεις στην οικονομία.



Δράση Θέσεις MediaKit
Συντελεστές Όροι χρήσης & πολιτική απορρήτου © Copyright Δράση 2013