Δράση. Περιβάλλον Παιδεία Πολιτισμός
Δράση
 

Αυτοκέφαλη Κοινωνία

Αναρτήθηκε 29/11/2015
Του/Της Αριστοτέλη Αιβαλιώτη

Με αφορμή το προχθεσινό Συμβούλιο των πολιτικών αρχηγών υπό τον ΠτΔ, πολλοί έκαναν πικρόχολα σχόλια για το επίπεδο της συνάντησης, για την αφασία της συζήτησης, για τα ανύπαρκτα σημεία συμφωνίας, για την ποιότητα της πολιτικής ηγεσίας που έχουμε.

Τις ίδιες σκοτεινές σκέψεις κάνει κανείς αν παρακολουθήσει τις συζητήσεις στην Βουλή, όπου οι εκπρόσωποι μας σπάνια γνωρίζουν τα θέματα για τα οποία ψηφίζουν και οι περισσότεροι αρκούνται να αναμασάνε την συνήθη πολιτική αργκό του κόμματος με το οποίο έχουν εκλεγεί.

Αλλά και στις συζητήσεις που γίνονται στα ΜΜΕ, πολλοί λίγοι από τους συζητητές μπορούν να αρθρώσουν κάτι πρωτότυπο, η ενδιαφέρον, αφού η όλη πρόνοια τους είναι να πουν κάποια καλή ατάκα, κάτι που να κάνει θόρυβο, η να στήσουν απλά καυγά.

Αναρωτιέμαι, σε αυτόν τον τόπο όπου τόση ενέργεια καταναλώνουν όλοι, από τους σημαντικούς μας ταγούς, μέχρι τον τελευταίο απλό άνθρωπο, σε πολιτικές συζητήσεις, εδώ που κάνουμε τις περισσότερες εκλογικές αναμετρήσεις, τις πιο συχνές, σε όλον τον πολιτισμένο κόσμο, όχι μόνο για την Βουλή, αλλά και για άλλες συλλογικότητες, επιμελητηρια, αυτοδιοίκηση, συλλόγους, πως είναι δυνατόν μέσα σε όλη αυτήν την ζύμωση και πάλη να μην έχουμε πολιτικό προσωπικό που να στέκεται στο ύψος των περιστάσεων και των δύσκολων προβλημάτων που αντιμετωπίζουμε;

Η απάντηση είναι φυσικά απλή. Η κοινή γνώμη στην χώρα μας δεν ψάχνει για ηγέτες, δεν αναζητά πρότυπα, δεν επιβραβεύει την αριστεία. Γιατί κάτι τέτοιο θα είχε τον κίνδυνο να ενισχυθεί η κεντρική εξουσία, η οποία έτσι θα μπορούσε να επιβάλλει αλλαγές.

Δεν ψάχνουμε καλλίτερους από εμάς. Ψάχνουμε ίδιους, η και χειρότερους, για να τους έχουμε του χεριού μας, συνενόχους στην αντίσταση και στην συντήρηση αυτών που θεωρούμε προνόμια, η δίκια μας. Συνεταιράκια.

Εμείς, όλοι, είμαστε το πρόβλημα. Αν κοιτάξουμε γύρω μας, θα δούμε ότι πολύ λίγες φορές απευθύνουμε εγκώμια σε άλλους, τουλάχιστον αν είναι ζωντανοί και ενεργοί, ενώ είμαστε έτοιμοι να κατηγορήσουμε να γελάσουμε μοχθηρά, να χαρούμε με τις αποτυχίες των άλλων. Ιδιαίτερα αν είναι ισχυροί.

Έχουμε την πολιτική τάξη που επιλέξαμε. Την επιλέξαμε έτσι, από την εποχή της ευτυχίας, να είναι άτολμη, βολική, να μας νανουρίζει, να μας κάνει χατήρια, να είναι αδύναμη. Να μην μας ενοχλεί πολύ.

Την εποχή της κρίσης την θέλουμε να τα βάλει και με την πραγματικότητα, η τους ξένους, που μας καλούν να την αποδεχθούμε. Αυτό όμως είναι μία μεγάλη αντίφαση. Πως θα μπορέσουν εκείνοι, οι αδύναμοι, τα συνεταιράκια μας, να τα βάλουν με έναν τόσο ισχυρό εχθρό, όπως είναι η πραγματικότητα;

Τα έχουμε μάλλον καταφέρει να φθάσουμε σε ένα πλήρες αδιέξοδο.

Αλλά ας μην το πάρουμε και πολύ στα σοβαρά.

Τίποτα δεν είναι τόσο σοβαρό, αν δεν μπορεί να αλλάξει. (αυτό, δεν μπορεί...)

 

*Το άρθρο δημοσιεύτηκε: www.liberal.gr


‹ Επιστροφή



Δράση Θέσεις MediaKit
Συντελεστές Όροι χρήσης & πολιτική απορρήτου © Copyright Δράση 2013