Δράση. Περιβάλλον Παιδεία Πολιτισμός
Δράση
 

Το κόστος της συμπονετικής αδράνειας

Αναρτήθηκε 15/03/2016
Του/Της Αριστοτέλη Αιβαλιώτη

Η συμπύκνωση αρνητικών γεγονότων και προσδοκιών ανεβάζει στροφές τον τελευταίο καιρό. Η καθυστέρηση στην αξιολόγηση της ελληνικής οικονομίας που έπρεπε, με βάση την συμφωνία του Αυγούστου να έχει τελειώσει εδώ και 4 μήνες, έρχεται να συναντήσει την κορύφωση της προσφυγικής κρίσης με την καραντίνα στα ελληνικά σύνορα, που εγκλωβίζει δεκάδες χιλιάδες δυστυχισμένους φυγάδες στην χώρα μας.

Παρά το κρεσέντο των αρνητικών εξελίξεων η κυβέρνηση πολύ λίγο δείχνει να κινητοποιείται για να προσφέρει λύσεις. Κάποιοι την κατηγορούν για πλέρια ανικανότητα, για έλλειψη σχεδιασμού, για αδυναμία κατανόησης του επείγοντος χαρακτήρα των προκλήσεων που αντιμετωπίζει η χώρα, ή ακόμα και για σκοτεινούς σχεδιασμούς που η εκπλήρωση τους απαιτεί να κορυφωθεί η ανθρωπιστική κρίση, εισαγόμενη και εγχώρια.

Μπορεί και να είναι έτσι. Το πιθανότερο όμως είναι να βλέπουμε στην ραθυμία με την οποία αντιμετωπίζει η κυβέρνηση τα προβλήματα την εκδήλωση άλλων πολιτικών χαρακτηριστικών τα οποία κυριαρχούν στην φιλοσοφία των σημερινών κυβερνητικών.

Το Συριζα είναι από κατασκευής ένα λαϊκιστικό κόμμα, με την έννοια ότι αφουγκράζεται τις διαθέσεις μίας εκλογικής πελατείας και προσπαθεί να την εκφράσει σε κάθε περίσταση, ακόμα και όταν πρέπει σαν κυβέρνηση να φερθεί αντίθετα από τις διαθέσεις και τις ελπίδες της εκλογικής του πελατείας. Έτσι για παράδειγμα έχουμε προχτές τον «υπουργό επί των φόρων», τον Αλεξιάδη, να κατακεραυνώνει την υπερφορολόγηση, να αγωνιά για την δυνατότητα των πολιτών να τακτοποιήσουν τις ληξιπρόθεσμες οφειλές, που ο ίδιος χαρακτηρίζει «εφιαλτικές», την στιγμή ακριβώς που προτείνει νέες φορολογικές επιβαρύνσεις στους υποτιθέμενους «μεσαίους», στην πραγματικότητα στους λιγότερο ευνοημένους φορολογούμενους. Ή, τον Κατρούγκαλο να αγωνιά για ένα «άλλο σύστημα» μιλώντας στους ελεύθερους επαγγελματίες, τους οποίους την ίδια στιγμή χαρατσώνει και ξυρίζει κανονικά με το ασφαλιστικό του.

Είναι η ίδια συνταγή με εκείνη του Τσίπρα, που στην προεκλογική εκστρατεία του Σεπτεμβρίου προέτασσε το «εμείς τουλάχιστον διαπραγματευτήκαμε, μέχρι τέλους». Η συνταγή που ενσωματώνει μία ψυχολογική ενσυναίσθηση και συμπαράσταση στα θύματα, κατά τα άλλα, της πολιτικής του είναι μία συνταγή σχετικά επιτυχημένη, αφού η στήριξη του Συριζα εξακολουθεί σχετικά ισχυρή, παρόλο που ψαλιδίζεται σταδιακά.

Στο ζήτημα της αξιολόγησης, η κυβέρνηση καλείται από την τρόικα να κάνει σοβαρές θυσίες σε βάρος της εκλογικής της πελατείας. Στο προσφυγικό καλείται επίσης να κάνει ολοκληρωτική στροφή και να χειριστεί στο μέλλον το προσφυγικό κύμα με περιοριστική πολιτική, περίπου παρόμοια με εκείνην της προηγούμενης κυβέρνησης, την οποία κατακεραύνωνε σαν αντιπολίτευση. Θα κάνει ότι απαιτείται στο τέλος, αν θέλει να διατηρήσει την εξουσία και να μην καταστρέψει την χώρα, θα το κάνει όμως με αργές κινήσεις, προκειμένου να τηρήσει το υπόδειγμα, ότι δηλαδή εκείνη νοιάζεται, προσπαθεί να περισώσει ότι μπορεί, διαπραγματεύεται μέχρι τελευταίας ρανίδας.

Έχουμε με άλλα λόγια ένα πρότυπο συμπεριφοράς «συμπονετικής αδράνειας», που μπορεί να ερμηνευτεί και σαν ένα συναίσθημα οίκτου, ενδεχομένως υποκριτικού, για όσους θα υποστούν τις συνέπειες μίας πολιτικής που φαντάζει, αλλά και δηλώνεται από επίσημα χείλη, ότι είναι υποχρεωτική.

Και ο οίκτος, όπως μας λέει ο μεγάλος συγγραφέας Στέφαν Τσβάιχ, είναι ένα πολύ επικίνδυνο συναίσθημα. Είναι επικίνδυνο γιατί μπορεί να προκαλέσει μεγαλύτερη ζημιά από όση θα προκαλούσε η γρήγορη και «ανάλγητη», ειλικρινής πάντως αντιμετώπιση των προβλημάτων.

Οι αργές αυτές κινήσεις έχουν φυσικά μεγάλο κόστος. Για την αξιολόγηση, η απώλεια χρόνου προκαλεί σοβαρές οικονομικές ζημιές, που θα πάρει χρόνια να επουλωθούν. Στο δε προσφυγικό, η πολιτική της κυβέρνησης έχει ήδη χτυπήσει βράχο. Όπως δείχνουν τα αποτελέσματα των Γερμανικών εκλογών, με την άνοδο της ξενοφοβικής δεξιάς, κινδυνεύουμε να μείνουμε με μοναδικό συνέταιρο στο πρόβλημα την Τουρκία, που έτσι και αλλιώς φέρνει σήμερα το μεγαλύτερο βάρος των φυγάδων. Ελλάδα και Τουρκία να προσπαθούν να συνεννοηθούν για την αντιμετώπιση ενός, οποιουδήποτε, προβλήματος μόνες τους, είναι συνταγή καταστροφής όπως έχει διδάξει το πρόσφατο πικρό παρελθόν.

Αν συγκεντρώσουμε τις συμπεριφορές της κυβέρνησης του Συριζα (γιατί οι Ανελ, απλώς δεν υπάρχουν) σε όλα τα προβλήματα που έχει μέχρι σήμερα χειριστεί, θα συμπεράνουμε ότι λόγω της ιδιοσυστασίας του δεν έχει σκοπό να λύσει κανένα πρόβλημα. Η λύση προϋποθέτει βούληση παρέμβασης και αυτό το άνευρο συνοθύλευμα, η «συμμαχία κουρελού (rif raf)», για να θυμηθούμε τον Βαρουφάκη, αυτός ο παραμορφωτικός καθρέφτης του κοινωνικού σώματος που εκπροσωπεί, δεν έχει καμία βούληση παρέμβασης. Θέλει απλά να εκπροσωπεί τους φόβους, τις ελπίδες, τις αγωνίες, αν είναι δυνατόν χωρίς να αλλάξει κάτι. Αν κάνει κάτι, το οτιδήποτε, θα το κάνει κάτω από την πίεση των πραγμάτων, όταν θα μπορεί να απολογηθεί στον εαυτό του και στους οπαδούς του, ότι δεν γινόταν αλλιώς. Ρίχνοντας και ένα ανάθεμα στους «κακούς ξένους», για να βγάλουν το άχτι τους όσοι ασπάζονται τον κυρίαρχο μύθο.

Κάπως έτσι μπορεί να ιδωθεί και η στάση τους στο προσφυγικό. Ακραία ιδεοληπτική, χωρίς όμως κόστος στην αρχή, όσο οι φυγάδες περνούσαν σε άλλες χώρες, άφηνε να εξελίσσεται ένα πρόβλημα χωρίς ουσιαστική παρέμβαση. Τώρα θα γίνει ότι γίνει με την δικαιολογία των «κακών ξένων» και πάλι, αφού η κυβέρνηση θα έχει εισπράξει τα εύσημα όλου του πολιτισμένου κόσμου για την ανθρωπιστική της συμπεριφορά.

Υπάρχει συνεπώς μία συνέπεια που διέπει όλη αυτή την κυβερνητική αφασία και αδράνεια που έχει προκαλέσει νευρική κρίση στα παραγωγικά στρώματα της ελληνικής κοινωνίας, στους ξένους εταίρους μας, σε όσους πολίτες δεν συμμερίζονται τους μύθους που διαδίδει χρόνια τώρα το Συριζα και οι σύμμαχοι του, επίσημοι ή ανεπίσημοι. Και αυτή η συνέπεια συμπεριφοράς είναι η «μη λύση» προβλημάτων που προκύπτουν ή που χρονίζουν, αλλά μόνο η διαχείριση τους, των ίδιων των προβλημάτων ή των συνεπειών τους.

 Η διαχείριση άλλωστε, χωρίς παρεμβάσεις, δεν είναι μία πολιτική που ανακάλυψε μόνο το Συριζα. Κάποτε μία τέτοια πολιτική εφάρμοσε και η Νέα Δημοκρατία, επί Καραμανλή του Β’, την οποία είχε ονομάσει, για όσους θυμούνται «ήπια προσαρμογή».

Στις σημερινές συνθήκες το δόγμα αυτό έχει μεταβληθεί ελαφρώς, αφού τα προβλήματα είναι επείγονται και λύσεις πρέπει αναγκαστικά να δίνονται. Μόνο που η απόφαση για τις λύσεις έχει εκχωρηθεί στους ξένους εταίρους μας, οι οποίοι αποφασίζουν και η κυβέρνηση απλά εκτελεί όταν πια είναι στο χείλος της αβύσσου.

«Οι ξένοι αποφασίζουν και η Ελλάς συμπαρίσταται», αυτό είναι το δόγμα που επικρατεί εδώ και καιρό, και του οποίου το Συριζα είναι ο πιο εμβληματικός εκφραστής, έστω και άρρητα.

Ίσως δεν ήταν αυτή η πρόθεση του κοινωνικού σώματος που έφερε το Συριζα στην εξουσία, να εκχωρήσει δηλαδή ουσιαστικά την εθνική κυριαρχία της Ελλάδας στο εξωτερικό.

Αλλά η ιστορία είναι γεμάτη με ειρωνείες…



 

*Το άρθρο δημοσιεύτηκε: www.liberal.gr


‹ Επιστροφή



Δράση Θέσεις MediaKit
Συντελεστές Όροι χρήσης & πολιτική απορρήτου © Copyright Δράση 2013