Δράση. Περιβάλλον Παιδεία Πολιτισμός
Δράση
 

Κείμενο για τον προσανατολισμό και τον χαρακτήρα του 4ου τακτικού Συνεδρίου της Δράσης Θέσεις για την πολιτική απόφαση του Συνεδρίου

Αναρτήθηκε 13/04/2016

1.    Η διεθνής συγκυρία παρουσιάζει προβλήματα που εγγίζουν τη χώρα μας:
Η κλιματική αλλαγή. Σύμφωνα με μελέτη της Παγκόσμιας Τράπεζας (Νοέμβριος 2015), η κλιματική αλλαγή θα οδηγήσει στη φτώχεια άλλα 100 εκατ. ανθρώπων τα επόμενα 15 χρόνια. Αν και το πλήγμα θα είναι πιο ισχυρό στην Αφρική, η ήδη ευάλωτη χώρα μας δεν θα αποφύγει το πλήγμα. Kινδυνεύει να υποστεί βαριές συνέπειες στον τουρισμό, στις υποδομές, στην αγροτική παραγωγή, στα δάση κ.λπ. Επίσης, οι δεσμεύσεις που έχουμε αναλάβει για τη διατήρηση της θερμοκρασίας, έχουν το κόστος τους. Από την άλλη, η δράση για το μετριασμό της κλιματικής αλλαγής, ιδιαίτερα οι Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας, της προσφέρει εξαιρετικές αναπτυξιακές ευκαιρίες.
Το διεθνές οικονομικό περιβάλλον δεν ευνοεί την ανάπτυξη. Ιδιαίτερα, η κάμψη που παρουσιάζει η Κίνα δεν εμπνέει αισιοδοξία για τις ξένες επενδύσεις που θα βοηθήσουν την οικονομία της χώρας να ανακάμψει. Το πρόβλημα γίνεται οξύτερο στις χώρες των κοινοτικών εταίρων μας, πράγμα που προδικάζει πιθανή σκλήρυνση στην αντιμετώπιση του ελληνικού προβλήματος.
Το μεσανατολικό πρόβλημα. Υπάρχουν δυο αλληλοσυναρτώμενες συνιστώσες: η προσφυγική έκρηξη από Συρία και από γειτονικές χώρες και η έξαρση της ισλαμικής τρομοκρατίας της ISIS, ενός μορφώματος που συνεχίζει να επιβιώνει χάρη στη βίαιη φορολόγηση των κατοίκων και στο λαθρεμπόριο πετρελαίου και αρχαιοτήτων. Το προσφυγικό μας θέτει σοβαρά προβλήματα, πέρα από τις διεθνείς ανθρωπιστικές υποχρεώσεις μας: το κλείσιμο των συνόρων από γειτονικά και άλλα κράτη, τον κίνδυνο αναστολής της σύμβασης Σένγκεν (την οποία βέβαια η Αριστερά στο παρελθόν πολέμησε άγρια), την ανάγκη διάθεσης πόρων από την χρεοκοπημένη οικονομία μας κλπ.

2.    Η Ευρωπαϊκή συγκυρία παρουσιάζει επίσης προβλήματα.
Πέρα από τα οικονομικά προβλήματα, παρατηρούμε μια έξαρση του εθνικισμού. Το ευρωπαϊκό όραμα ξεθωριάζει και αναδεικνύονται τα λεγόμενα «εθνικά συμφέροντα», με τη μορφή είτε της ανόδου του ποσοστού ακροδεξιών κομμάτων είτε με το θέμα του αναμενόμενου δημοψηφίσματος για το Brexit. Η χώρα μας, η πιο εξαρτημένη όλων από τους εταίρους, καλείται να παλέψει με μειωμένη υποστήριξη.
Η κρίση Ρωσίας – Τουρκίας μπορεί να φαίνεται ότι μας απαλλάσσει από τον ενοχλητικό ανατολικό γείτονα. Ωστόσο, μια ενδεχόμενη όξυνση μπορεί να οδηγήσει σε απρόβλεπτες ανακατατάξεις στην ευρωπαϊκή πολιτική και βέβαια να συμβάλει στη διατάραξη του σταθερού πολιτικού και οικονομικού περιβάλλοντος που έχουμε ανάγκη για την προσέλκυση ξένων κεφαλαίων.

3.    Η κρίση, που έχει φέρει την κοινωνία μας στο χάος και τους πολίτες στην απελπισία, είναι το οικονομικό μόνο σύμπτωμα της ασθένειας από την οποία πάσχει η χώρα από την ημέρα της σύστασης του ελληνικού κράτους. Η ασθένεια έχει και άλλα συμπτώματα. Αποκαλείται «πελατειακές σχέσεις και κρατισμός». Είναι δυο φαινόμενα που αλληλοτροφοδοτούνται.

4.    Η κρίση προέκυψε αφού επί δεκαετία σχεδόν οι δαπάνες του κράτους για την εξυπηρέτηση των ολοένα και πιο απαιτητικών «πελατών» του και του υδροκέφαλου κρατικού μηχανισμού, υπερέβαιναν κατά πολύ τα έσοδα από τη φορολογία. Η διαφορά καλυπτόταν από εξωτερικό δανεισμό. Όταν ο εξωτερικός δανεισμός σταμάτησε, η κρίση εξερράγη. Από τις χώρες που εξερράγη η κρίση (Ιρλανδία, Ισλανδία, Πορτογαλία, Κύπρος) είμαστε η μόνη που αιτία δεν ήταν οι τράπεζες και τα «τοξικά» ομόλογα που είχαν αγοράσει, αλλά το ίδιο το κράτος και οι σπατάλες του. Αυτό φαίνεται και από το ότι οι άλλες χώρες μπήκαν στα «μνημόνια» αργότερα από τη δική μας και όμως έχουν όλες βγει σήμερα.

5.    Μετά την έκρηξη της κρίσης, η πολιτική όλων χωρίς εξαίρεση των κυβερνήσεων ήταν η συνέχιση της προστασίας των συντεχνιακών «πελατών» και του κρατικού μηχανισμού, αντί των απαραίτητων μεταρρυθμίσεων για τη μείωση των κρατικών δαπανών, τον εκσυγχρονισμό του κράτους, την διευκόλυνση των επενδύσεων, την εύρυθμη λειτουργία της κοινωνίας. Η τακτική αυτή ήταν απαραίτητη για την επιβίωση των κομμάτων και των μηχανισμών τους, αλλά μείωσε ακόμα περισσότερο την παραγωγή, αύξησε δραματικά την ανεργία στον ιδιωτικό τομέα -τον τομέα που παράγει πλούτο- και έριξε στη φτώχεια όλο και μεγαλύτερο μέρος των πολιτών καταστρέφοντας με φοροεπιδρομές κυρίως τη μεσαία τάξη. Η ανεργία χτύπησε ιδιαίτερα τη νεολαία. Μία από τις συνέπειες είναι η μαζική μετανάστευση νέων πτυχιούχων που αποτελεί ιδιαίτερο πλήγμα για την ανάπτυξη της χώρας.

6.    Για να νομιμοποιήσουν την τακτική τους αυτή, οι μέχρι σήμερα κυβερνήσεις επιστρατεύουν τον άκρατο λαϊκισμό, φορτώνοντας την ευθύνη του χάους στους εταίρους – δανειστές. Διαδίδουν ότι εκείνοι είναι που προκάλεσαν και προκαλούν την κρίση, πράγμα που δυναμώνει τα παραδοσιακά αντιδυτικά αισθήματα της κοινωνίας. Παράλληλα, για να κατακτήσουν το λάφυρο της  εξουσίας, τα πολιτικά κόμματα επιτίθενται το ένα στο άλλο επιστρατεύοντας δήθεν ιδεολογικές διαφορές, ενώ οι πολιτικές τους πρακτικές δεν διαφέρουν.

7.    Οι ιδεολογικές διαφορές (φιλελευθερισμός – σοσιαλισμός – δεξιά και κεντροδεξιά – αριστερά και κεντροαριστερά) δεν έχουν ανάλογη αντιστοιχία στην ελληνική κοινωνία. Εδράζονται σε πραγματικές διαφορές της οικονομικής και κοινωνικής πραγματικότητας των πολιτικά περισσότερο προηγμένων χωρών, αλλά έχουν μεταφερθεί εδώ χωρίς το αντίστοιχο αντίκρισμα και πορευόμαστε με αυτές σε μια εικονική πραγματικότητα. Το ίδιο συμβαίνει με την έννοια των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και άλλες παρεμφερείς έννοιες.
Στην πραγματικότητα λίγοι ψηφίζουν σύμφωνα με τις παραπάνω ιδεολογικές τοποθετήσεις. Οι περισσότεροι την ψήφο τους είτε την πωλούν (πελατειακές σχέσεις) είτε την δίνουν σε όποιον δημαγωγό τους υπόσχεται σωτηρία και ευημερία, χωρίς δική τους προσπάθεια και ευθύνη. Στα χρόνια της κρίσης, περιφέρονται αλαλιασμένοι στα δεξιά, κεντρώα, κεντροαριστερά, αριστερά κόμματα, χωρίς ιδεολογικές αναστολές, αναζητώντας το σωτήρα που θα τους βγάλει από το τέλμα, στο οποίο όμως βουλιάζουμε όλο και περισσότερο. Το 2015 έδωσαν την ψήφο τους στην «πρώτη φορά αριστερά», που συμπεριφέρθηκε όπως και η δεξιά και η κεντροαριστερά (αν και πιο ερασιτεχνικά και ιδεοληπτικά και γι’ αυτό πιο ζημιογόνα). Αυτή η συμπεριφορά είχε και μια θετική συνέπεια. Απομυθοποίησε σε όλο και μεγαλύτερη μερίδα της κοινωνίας την παραπάνω εικονική πραγματικότητα και έτσι άνοιξε τον ορίζοντα προς τη συνειδητοποίηση των πολιτών.

8.    Η πραγματική διαχωριστική γραμμή είναι μεταξύ κρατιστών και μεταρρυθμιστών. Αλλιώς, μεταξύ ευρωπαϊκού προσανατολισμού και καθ’ ημάς Ανατολής. Αλλιώς, μεταξύ προόδου και συντήρησης. Ο κυβερνητικός συνασπισμός ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ βρίσκεται ολόκληρος στη μεριά της συντήρησης. Το ίδιο συμβαίνει με το ΚΚΕ και τα ακραία κόμματα της δεξιάς (Χρυσή Αυγή κλπ. εξωκοινοβουλευτικοί) και της Αριστεράς (ΛΑΕ κλπ. εξωκοινοβουλευτικοί). Στα λεγόμενα «φιλοευρωπαϊκά» κόμματα, ο εσωτερικός διχασμός μεταξύ συντηρητικών - κρατιστών και προοδευτικών - μεταρρυθμιστών είναι ανιχνεύσιμος, ακόμα και με ονόματα. Αρκεί να δει κανείς ποιοι υπερψήφισαν και ποιοι όχι το Σύμφωνο Συμβίωσης στις 23/12/2015 στη Βουλή.

9.    Αν η συνειδητοποίηση των πολιτών κυριαρχήσει, μπορεί να αποτελέσει την κινητήρια δύναμη προς την πρόοδο. Την οικοδόμηση μετώπου των δυνάμεων εκείνων που θα συρρικνώσουν το κράτος στις διαστάσεις και στη μορφή των ανεπτυγμένων χωρών. Η ανάδειξη του μεταρρυθμιστή Κυριάκου Μητσοτάκη στην ηγεσία της ΝΔ από την πλειοψηφία των εκλογέων, ενάντια στον κομματικό μηχανισμό, δημιουργεί ελπίδες ό,τι μπορεί να υπάρξει μια εναλλακτική κυβερνητική λύση, στην οποία οι μεταρρυθμιστικές δυνάμεις θα έχουν καθοριστική πολιτική επιρροή. Οι ελπίδες ενισχύονται από τις δημοσκοπήσεις οι οποίες δείχνουν με σταθερότητα μια πραγματική ανατροπή συσχετισμών και στο εκλογικό σώμα.

10.    Ωστόσο, μια επόμενη κυβέρνηση, αν δεν στηρίζεται από δυνάμεις αποφασιστικά μεταρρυθμιστικές, κινδυνεύει. Η ίδια η ΝΔ άλλωστε είναι κόμμα διχασμένο ανάμεσα στην πρόοδο και στη συντήρηση. Όπως ακριβώς και η ελληνική κοινωνία. Η επίδραση του λαϊκισμού συνεχίζει να γοητεύει το εκλογικό σώμα. Ο λαϊκισμός δίνει στους ηγέτες υπερφυσικές δυνάμεις και αυτό γίνεται φανερό τόσο σε δημοσιεύματα που επιτίθενται στο νέο αρχηγό της ΝΔ, όσο και σε δημοσιεύματα που τον υποστηρίζουν. Τα πρώτα δίνουν εικόνα «νεοφιλελεύθερου εωσφόρου» που θα μας οδηγήσει στο χαμό και τα δεύτερα εικόνα «σωτήρα λυτρωτή», που θα μας οδηγήσει στην προτεραία παραδεισένια εποχή. Και οι δυο εικόνες είναι παραπλανητικές.
Υπάρχει ανάγκη, συνεπώς, να συσπειρωθούν οι αμιγώς μεταρρυθμιστικές δυνάμεις , ώστε να μπορούν να πλαισιώσουν, επηρεάσουν και αταλάντευτα στηρίξουν τις μεταρρυθμιστικές επιλογές μιας επόμενης κυβέρνησης που αναπόφευκτα θα έχει ως κορμό τη ΝΔ του Κυριάκου Μητσοτάκη. Είναι αναγκαία συνθήκη για να βγει η χώρα από την καθυστέρηση. Μια οργάνωση ή ένα κόμμα, όσο μικρό και αν είναι, μπορεί να ενεργήσει ως καταλύτης, οργανώνοντας ένα συνέδριο, που θα διευκολύνει αυτές τις διεργασίες. Με ανιδιοτέλεια, χωρίς να διεκδικεί πρωτοκαθεδρίες ή άλλα ιδιαίτερα οφέλη. Αυτό το σημαντικό ρόλο φιλοδοξεί να διαδραματίσει σήμερα η Δράση και σε αυτόν προσανατολίζει το 6ο Συνέδριό της που θα γίνει στην Αθήνα στις 14-15 Μαΐου. Φιλοδοξεί το Συνέδριό της αυτό να διευκολύνει την σύγκλιση όλων των γνήσια μεταρρυθμιστικών δυνάμεων και τη συζήτηση μιας ατζέντας μεταρρυθμίσεων, που θα πρέπει να προωθήσει η επόμενη κυβέρνηση της χώρας. Για το σκοπό αυτό προσκαλεί να μετάσχουν ενεργά σ’ αυτό προσωπικότητες, οργανώσεις, δίκτυα και άτομα από διαφορετικές ιδεολογικές αφετηρίες, που όμως όλα έχουν ενστερνιστεί την ανάγκη μεταρρυθμίσεων στην κατεύθυνση της καταπολέμησης του κρατισμού ως κρατούσας κοινωνικής νοοτροπίας και πολιτικής πρακτικής και είναι αμετάκλητα προσανατολισμένα τόσο στις ευρωπαϊκές αξίες όσο και στον τελικό στόχο της οικοδόμησης μιας πραγματικά ανοικτής κοινωνίας.

11.    Η Δράση κατανοεί την απέχθεια που η μέχρι σήμερα πρακτική των κομμάτων εξουσίας έχει δημιουργήσει στους πολίτες απέναντι στην κομματική λειτουργία. Είναι γνωστό, και δεν είναι μόνο ελληνικό φαινόμενο, ότι το πρώτο μέλημα κάθε πολιτικού και κάθε κόμματος είναι η επανεκλογή του. Ελληνικό φαινόμενο είναι όμως ότι αυτό το μέλημα είναι που παράγει τον κρατισμό, αυτό είναι που παράγει τις πελατειακές σχέσεις, το ρουσφέτι, το χάιδεμα των συντεχνιών, καλύτερα των οργανωμένων μειοψηφιών, απέναντι στην κοινωνία των πολιτών. Οι οργανωμένες μειοψηφίες εκβιάζουν την ιδιαίτερη μεταχείρισή τους από τους πολιτικούς κουνώντας τους απειλητικά την ψήφο τους. Δεν υπάρχει λοιπόν περίπτωση, όχι μόνο να κυβερνήσουμε, αλλά έστω να εκβιάσουμε με τον τρόπο μας τους εκβιαστές. Έχουν φροντίσει τα κόμματα να μας διώξουν αηδιασμένους από κάθε οργανωμένη δράση.  Όμως, δυστυχώς δεν υπάρχει άλλη οδός. Αν θέλουμε να εισακουστούμε, αν θέλουμε να δυναμώσει η φωνή μας, αν θέλουμε να επιβάλουμε τις μεταρρυθμίσεις που μας αρνούνται πεισματικά, οφείλουμε να οργανωθούμε. Ας βάλουμε στην μπάντα το μπάφιασμα και την αηδία που μας προκαλεί ο κομματισμός. Είναι θέμα επιβίωσης.
 


‹ Επιστροφή



Δράση Θέσεις MediaKit
Συντελεστές Όροι χρήσης & πολιτική απορρήτου © Copyright Δράση 2013