Δράση. Περιβάλλον Παιδεία Πολιτισμός
Δράση
 

Ομολογώ...

Αναρτήθηκε 16/09/2016
Του/Της Θόδωρου Σκυλακάκη

Τις ημέρες αυτές άκουσα από τα πλέον επίσημα χείλη ότι με βάση όλα όσα πιστεύω κι υποστηρίζω σε ολόκληρη τη ζωή μου, κατατάσσομαι -κι εγώ κι όλοι όσοι συμμερίζονται τις απόψεις μου για το ρόλο του κράτους-, στους υπονομευτές της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας. Πρέπει να σας πω ότι δεν μου είχε ξαναπεράσει ποτέ αυτό από το μυαλό, αφού και στο ευρωκοινοβούλιο όπου υπηρέτησα οι άλλοι συνάδελφοι Ευρωπαίοι φιλελεύθεροι καθόμασταν στο κέντρο της αίθουσας και υποστηρίζαμε όλα τα ψηφίσματα υπέρ της δημοκρατίας και κατά των άκρων και στο εσωτερικό στον ίδιο πολιτικό χώρο του κέντρου τοποθετούμεθα. Όταν άκουσα όμως από τις επίσημες αρχές του κράτους το ποιόν μου, προβληματίστηκα μήπως θα πρέπει να μαζευτούμε όλοι όσοι υποστηρίζουμε ότι χρειάζεται μικρότερο κράτος και λιγότεροι φόροι και να αυτοεξοριστούμε σε κάποιο ξερονήσι, ως υπονομευτές και εχθροί της δημοκρατίας. Να γλυτώσουμε έτσι και τις σοφές αρχές του τόπου από το δυσάρεστο κι ενοχλητικό καθήκον να το κάνουν οι ίδιες.
Στο κάτω κάτω εδώ και δεκαετίες διατηρώ τις ίδιες υπονομευτικές για τη δημοκρατία απόψεις οπότε ο έγκλημα δεν είναι στιγμιαίο (όπως ήταν η δική μας χούντα), αλλά διαρκές.
Πριν όμως λάβω την απόφασή μου σκέπτομαι να ομολογήσω δημοσίως τις υπονομευτικές κατά του καθεστώτος αυτές απόψεις. Ενθυμούμαι άλλωστε πολύ καλά την καθαρκτική σημασία των δημοσίων ομολογιών στη μεγάλη Σοβιετική Δημοκρατία του μεσοπολέμου. Όταν οι εχθροί του λαού ομολογούσαν δημόσια τα εγκλήματά τους και μετά κατέληγαν εκεί που κατέληγαν.
Ομολογώ λοιπόν.
Ομολογώ ότι δεν πιστεύω στο μεγάλο κράτος, στις γραφειοκρατίες και στην ειλικρίνεια των πολιτικών που ζητούν να διαχειριστούν οι ίδιοι το μεγαλύτερο μέρος του εισοδήματος των πολιτών "για το καλό τους".
Ομολογώ ότι θεωρούσα πάντα ότι η πραγματική υπονόμευση της δημοκρατίας προέρχεται από την κατάχρηση της εξουσίας. Ότι το ρουσφέτι (π.χ. οι αναξιοκρατικοί διορισμοί εκατοντάδων χιλιάδων συμβασιούχων), η διαφθορά και η ανοχή της (που βιώσαμε όταν έρεε άφθονο το δανεικό κρατικό χρήμα), η άρνηση του ίδιου του κράτους να εφαρμόσει τους νόμους (π.χ. μπάχαλο των Εξαρχείων) και η τραγική οικονομική αποτυχία που όλα αυτά συνεπάγονται, ενίσχυσαν την άνοδο των ολοκληρωτικών κινημάτων και όχι η ελευθερία του πολίτη να διαχειρίζεται ο ίδιος το εισόδημά του.
Ομολογώ ότι δεν θεωρώ το κράτος καλοκάγαθο "ουδέτερο" παίκτη, αλλά το αποτέλεσμα της λειτουργίας του όποιου πολιτικού συστήματος, όπου η κατάχρηση εξουσίας είναι διαρκής και υπαρκτός κίνδυνος και η εξαγορά των ψήφων από τους κομματάρχες ή τους ψεύτες μόνιμη απειλή. Ομολογώ ότι πάντα επιδίωκα οι πολίτες μέσω των ατομικών τους επιλογών και όχι μόνο μέσω της ψήφου τους, να συμμετέχουν στον έλεγχο των κοινωνικών πόρων. Ότι έκανα το έγκλημα να ζητώ ο κόπος των ανθρώπων να μένει κατά το δυνατόν στους ίδιους και να μην μεταβιβάζεται σε γραφειοκρατίες και κομματάρχες παρά μόνο όταν αυτό είναι πραγματικά κοινωνικά αναγκαίο και υπό αυστηρούς όρους και ελέγχους.
Ομολογώ ότι με τις απόψεις και τις πεποιθήσεις μου έθιγα πάντα τον πυρήνα της κρατικής εξουσίας, που στην βαλκανική μας γειτονιά είναι το ιερό δημοκρατικό δικαίωμα στο ρουσφέτι, στην σπατάλη και στην ανεξέλεγκτη διαχείριση του δημόσιου χρήματος, το ιερό δημοκρατικό δικαίωμα να λες ψέματα και να κοροϊδεύεις τον κόσμο. Το ιερό δημοκρατικό δικαίωμα να μοιράζεις δανεικά λεφτά στους ψηφοφόρους σου και να αφήνεις τους επόμενους να στείλουν το λογαριασμό των φόρων στην καθημαγμένη κοινωνία.
Ομολογώ κι ετοιμάζω τις αποσκευές μου…
 

*Το άρθρο δημοσιεύτηκε: Capital.gr


‹ Επιστροφή



Δράση Θέσεις MediaKit
Συντελεστές Όροι χρήσης & πολιτική απορρήτου © Copyright Δράση 2013