Δράση. Περιβάλλον Παιδεία Πολιτισμός
Δράση
 

Στο προσκήνιο τα ελληνοτουρκικά…

Αναρτήθηκε 16/04/2018
Του/Της Γιώργου Καραβάνα

Ο κακός γείτονας είναι το χειρότερο που μπορεί να σου τύχει. Η Τουρκία δυστυχώς είναι ένας τέτοιος γείτονας. Αν είσαι επιθετικός μαζί της, μπορεί να προκαλέσεις αυτό που προσπαθείς να αποφύγεις. Αν είσαι κατευναστικός, μπορεί να στείλεις τα λάθος μηνύματα. Τι κάνεις;

Το πρώτο νομίζω που οφείλει να κάνει κάθε σοβαρή και υπεύθυνη κυβέρνηση είναι να εκτιμά σωστά τις εκάστοτε συνθήκες. Δεν είναι όλες οι στιγμές ίδιες ούτε όλες οι Τουρκικές κυβερνήσεις το ίδιο. Η Ελλάδα οφείλει κάθε φορά που βρίσκει ένα παράθυρο ευκαιρίας – μια ηπιότερη Τουρκική κυβέρνηση ή μια στιγμή Ελληνικής διαπραγματευτικής ισχύος – να το εκμεταλλεύεται. Μακροχρόνιος στόχος μας πρέπει να είναι η επίτευξη σχέσεων καλής γειτονίας, ειρήνης και συνεργασίας στην περιοχή. Υπάρχουν όμως στιγμές που ζούμε το αντίθετο: αύξηση των διεκδικήσεων και της επιθετικότητας της απέναντι πλευράς. Θα μπορούσα να γράψω πολλά για τα αίτια αυτής της μεταστροφής, αλλά θα ξέφευγα από το ζητούμενο αυτού του άρθρου. Το ζητούμενο είναι το τι πρέπει να κάνουμε εμείς.

Ι. Δεν θα κουραστώ να επαναλαμβάνω πως η αποτρεπτική δύναμη κάθε χώρας εξαρτάται κυρίως α) από την κατάσταση των ένοπλων δυνάμεών της β) από τις διεθνείς της συμμαχίες και γ) από τη δημοσιονομική της κατάσταση. Εξαρτάται δηλαδή από την οικονομία, την οικονομία και την οικονομία! Όσοι λοιπόν βιάζονται να μου αποδώσουν μια κάποια εμμονή στα θέματα της οικονομίας, ας έχουν κατά νου πως από αυτήν εξαρτώνται σχεδόν τα πάντα. Είναι γνωστό ότι τα οπλικά συστήματα με τα οποία διεξάγονται οι σύγχρονοι πόλεμοι κοστίζουν πολλά λεφτά. Είναι ίσως λιγότερο γνωστό πως και οι διεθνείς συμμαχίες βασίζονται όλο και λιγότερο στους «φιλικούς δεσμούς» και τα «γεωπολιτικά συμφέροντα» και όλο και περισσότερο στις διεθνείς εμπορικές σχέσεις. Αν κάποιοι νομίζουν πως π.χ. η Ρωσία θα σταθεί στο πλάι μας, εξαιτίας του ομόδοξου της πίστεώς μας…, πλανώνται πλάνη οικτρά! Στην πραγματικότητα η Ρωσία (ήδη από την εποχή των Ορλωφικών υποσχέσεων) δεν έριξε ποτέ τουφεκιά προς όφελος της Ελλάδας, η οποία – ας το πάρουμε επιτέλους απόφαση – αποτελεί αδιαμφισβήτητα και τελεσίδικα μέρος του δυτικού κόσμου. Αλλά και η δύση, ας το καταλάβουμε κι αυτό, δεν πρόκειται να χαραμίσει μια μεγάλη αγορά υπέρ μιας μικρότερης και προβληματικότερης. Αν κάποιος λοιπόν είναι πραγματικά πατριώτης, οφείλει πρώτα από όλα να ασχοληθεί με την ενδυνάμωση της εθνικής μας οικονομίας, αντί να σπαταλιέται σε μεγαλοστομίες, να επαφίεται σε «παραδοσιακούς δεσμούς» ή να αναμένει δικαίωση από τα διεθνή δικαστήρια. Δυστυχώς, όπως λεν οι Αμερικάνοι: Money talks and bullshit walks (όταν μιλά το χρήμα η μπουρδολογία παίρνει δρόμο).

ΙΙ. Υπάρχουν ωστόσο πράγματα που βρίσκονται εντός των πλαισίων των σημερινών μας δυνατοτήτων αλλά δεν αποτολμούμε, παρασυρμένοι μάλλον από τη γνωστή αδράνεια της σημερινής μας κυβέρνησης αλλά και των ιδεοληπτικών κατευναστικών αφηγημάτων της, σύμφωνα με τα οποία «το Αιγαίο ανήκει στα ψάρια του», «η θάλασσα δεν έχει σύνορα» και άλλα ΣΥΡΙΖΑϊκά χαριτωμένα. Δυο λόγια πρώτα για τα δεδομένα του προβλήματος: Τα χωρικά ύδατα της Ελλάδας βρίσκονται σήμερα στα 6 μίλια από την ακτή. Με βάση το δίκαιο της θάλασσας, η χώρα μας δικαιούται να τα επεκτείνει στα 12 μίλια, δικαίωμα που επιφυλάσσεται να ασκήσει αν και όποτε η ίδια κρίνει απαραίτητο. Η Τουρκία έχει προειδοποιήσει ότι μια τέτοια κίνηση θα αποτελέσει για την ίδια αιτία πολέμου. Ταυτόχρονα, η Ελλάδα έχει ορίσει τον εναέριο χώρο της στα 10 μίλια, ως έχει δικαίωμα. Η Τουρκία από την μεριά της θεωρεί (μάλλον αυθαίρετα) ότι χωρικά ύδατα και εναέριος χώρος πρέπει να ταυτίζονται. Οι ελληνοτουρκικές αερομαχίες λοιπόν (των οποίων τις συνέπειες θυμίζουν συμβάντα όπως η πρόσφατη πτώση ελληνικού Mirage και ο τραγικός θάνατος του πιλότου του) έχουν ως βάση αυτόν τον αμφισβητούμενο από τους Τούρκους εναέριο χώρο, μεταξύ των 6 και των 10 μιλίων. Σε αυτό το χρονίζον πρόβλημα, οι Τούρκοι αργά αλλά σταθερά προσθέτουν αμφισβητήσεις και ελληνικού εδάφους (βραχονησίδων των οποίων τα χωρικά ύδατα επηρεάζουν σημαντικά τις δυνατότητες εξόδου των Τούρκων στο Αιγαίο). Μπρος σε αυτές τις χωρίς τέλος διεκδικήσεις, είναι προφανές πως πρέπει να δοθεί μια απάντηση. Η χώρα μας οφείλει να δείξει με τρόπο πειστικό και σοβαρό, ότι στις σχέσεις των δύο χωρών υπάρχουν όρια! Δεν είμαι νομικός και δεν ξέρω αν όντως προκύπτει από κάπου πως χωρικά ύδατα και εναέριος χώρος πρέπει υποχρεωτικά να ταυτίζονται. Ως πολιτικός όμως ξέρω αυτό: πως όταν παίρνεις μια απόφαση σε σχέση με τους γείτονές σου, πρέπει να είσαι σε θέση να την υποστηρίξεις. Αν δεν μπορείς να την υποστηρίξεις ή αν φοβάσαι πως τυχόν εφαρμογή της συνεπάγεται κινδύνους που δεν μπορείς να διαχειριστείς, τότε δεν πρέπει να την παίρνεις εξαρχής!

Μαθαίνω πως πρόσφατα (5/4/18) εισήλθε στον εθνικό εναέριο χώρο μας, drone (μη επανδρωμένο αεροσκάφος) εξοπλισμένο με αεροφωτογραφικό εξοπλισμό. Το drone αναχαιτίστηκε από ζευγάρι ελληνικών F-16 και επέστρεψε στον εναέριο χώρο της γείτονος. Ένα ζευγάρι F-16 για να πετάξει χρειάζεται περίπου 40.000 ευρώ την ώρα. Αντίθετα ένα drone μπορεί να πετά για ώρες με πολύ χαμηλό κόστος. Κατά τη γνώμη μου η παραβίαση του ελληνικού εναέριου χώρου από ένα ΜΗ-ΕΠΑΝΔΡΩΜΕΝΟ αεροσκάφος, αποτελούσε μια χρυσή ευκαιρία για να δείξει η Ελλάδα αυτό που έγραψα παραπάνω: ότι στις τουρκικές διεκδικήσεις υπάρχουν και όρια, πέραν των οποίων η Ελλάς δεν πρόκειται να υποχωρήσει. Ευκαιρία που η Ελλάδα έχασε, επιδεικνύοντας κουρασμένα αντανακλαστικά. Το drone κατά τη γνώμη μου δεν έπρεπε να το αναχαιτίσουμε. Έπρεπε να το έχουμε καταρρίψει.

 

*Το άρθρο δημοσιεύτηκε: Ελευθερία Λάρισας


‹ Επιστροφή



Δράση Θέσεις MediaKit
Συντελεστές Όροι χρήσης & πολιτική απορρήτου © Copyright Δράση 2013