Δράση. Περιβάλλον Παιδεία Πολιτισμός
Δράση
 

Μία αυτοεκπληρούμενη προφητεία

Αναρτήθηκε 12/06/2018
Του/Της Αριστοτέλη Αιβαλιώτη

Το ξεπέρασμα της κρίσης είναι στο μυαλό όλων μας. Η κοινωνία έχει εξουθενωθεί μετά από δέκα χρόνια καθοδικής κίνησης, ή, όπως συμβαίνει τώρα τελευταία, αναιμικής ανάπτυξης.

Το σημειωτόν κουράζει άλλωστε, ίσως περισσότερο από μία γρήγορη πορεία προς τα εμπρός.

Πως όμως θα ξεπεράσουμε την κρίση; Πολλές συνταγές έχουν προταθεί, για το τεχνικό μέρος της υπόθεσης, νέες επενδύσεις, νέες δουλειές, καινοτομία, εξωστρέφεια.

Υπάρχουν όμως μερικοί απαραίτητοι όροι, που έχουν σχέση με τον ανθρώπινο παράγοντα, το πως φανταζόμαστε τον εαυτό μας και την ζωή μας, την ψυχολογία του κάθε ενός μας, την σχέση μας με τους άλλους, δικούς μας ή ξένους, το πως η κοινωνία μας τέλος πάντων θέλει να κτίσει μία νέα συνταγή επιτυχίας. Η οποία έτσι και συμφωνηθεί, έστω και άρρητα, από μια μεγάλη μερίδα της κοινωνίας μπορεί να μεταβληθεί σε αυτοεκπληρούμενη προφητεία, που θα παράγει το καύσιμο της ανάπτυξης για μια μεγάλη χρονική περίοδο.

Παίρνω το παράδειγμα της Σαντορίνης. Σε πολλούς μπορεί να μην αρέσει το είδος του τουρισμού της, η γενική αναρχία που επικρατεί αφού σε ένα νησί 15.000 κατοίκων συρρέουν πια κάθε χρόνο 1.500.000 ξένοι κυρίως επισκέπτες, αλλά είναι γεγονός ότι συνέβη εκεί μία μεταμόρφωση. Στην θέση του ερειπιώνα της Οίας έχει δημιουργηθεί μία υπερπαραγωγή, ένα σημείο πολυτέλειας και στυλ που αφήνει πίσω του άλλα παρόμοια σημεία υψηλού πρεστίζ στον κόσμο, σαν το Κάπρι, την Ίμπιζα, το Πορτοφίνο. Η Σαντορίνη, από ένα μέρος φτώχειας και μετανάστευσης, κάποτε, σήμερα έχει διπλασιάσει τον πληθυσμό της, δεν γνώρισε κρίση και αν υποφέρει από κάτι είναι η πυρετική ανάπτυξη που φέρνει στα όρια τους τις υποδομές του νησιού και τους διαθέσιμους φυσικούς πόρους.

Ο τουρισμός φυσικά. Αλλά υπάρχει κάτι παραπάνω από την επιφάνεια. Η επιτυχία (το νησί υπολογίζεται ότι έχει τριπλάσιο κατά κεφαλή ΑΕΠ από τον μέσο όρο της Ελλάδας – και δεν αποτυπώνεται αυτό στις στατιστικές, άλλη συζήτηση...) είναι αποτέλεσμα των ενεργειών ξένων υψηλής δημοσιότητας, που ξεκίνησαν κάποτε ένα θετικό μάρκετινγκ για τον τόπο, της υιοθέτησης του τουριστικού μοντέλου από τους ντόπιους, της τύχης, της μοναδικότητας του περιβάλλοντος. Έτσι ξεκίνησαν όλα και την σκυτάλη πήρε μετά η απληστία του κέρδους, καθώς άρχισε ο ουρανός να βρέχει λεφτά.

Δεν μπορούμε όλοι να γίνουμε Σαντορίνη. Όμως στην επιτυχία της μπορούμε να διαβάσουμε μερικά κλειδιά, που να ξεκλειδώσουν τις δυνάμεις μας και σε άλλους τόπους και σε άλλους χώρους, όχι μόνο του τουρισμού.

Η θέληση να αλλάξουμε. Η προτεραιότητα της σχέσης με το εξωτερικό. Η θετική αποδοχή του ξένου πλούτου και των ξένων πλουσίων. Η μεταμόρφωση του χώρου μας, ακόμα και αν το νέο μοντέλο μας φαίνεται ξένο προς τις παλιές μας συνήθειες. Η ευελιξία των εργαζομένων. Η συνεργασία μεταξύ των ομοειδών επιχειρήσεων. Η προβολή και η ανάδειξη των άλλων παράπλευρων προϊόντων και δραστηριοτήτων. Η κινητοποίηση μεταναστών σαν αναγκαίο ανθρώπινο δυναμικό.

Α, και οι χαμηλοί φόροι.
(Που στην Σαντορίνη φαίνεται ότι το πετυχαίνουν οι κάτοικοι, μόνοι τους...)

 

*Το άρθρο δημοσιεύτηκε: Φιλελεύθερος


‹ Επιστροφή



Δράση Θέσεις MediaKit
Συντελεστές Όροι χρήσης & πολιτική απορρήτου © Copyright Δράση 2013