Δράση. Περιβάλλον Παιδεία Πολιτισμός
Δράση
 

Γιατί αποτυγχάνουν τα έθνη

Αναρτήθηκε 03/07/2018
Του/Της Αριστοτέλη Αιβαλιώτη

Στο εξαιρετικό ομώνυμο βιβλίο των Ατζέμογλου και Ρόμπινσον που εκδόθηκε πριν λίγα χρόνια οι συγγραφείς καθηγητές της Οξφόρδης αποδεικνύουν με πολλά παραδείγματα την θέση τους που συνοπτικά έγκειται στο ότι μόνο έθνη και κράτη που έχουν θεσμούς πλουραλιστικούς, συμπερίληψης στις αποφάσεις όσο το δυνατόν μεγαλύτερων κοινωνικών ομάδων, μπορούν να εγγυηθούν την μακροπρόθεσμη πρόοδο των κοινωνιών τους.

Τελειώνοντας ο Ιούνιος, μπορούμε να τον κηρύξουμε σαν «μήνα των συμφωνιών» για την χώρα μας. Συμφωνία με τα Σκόπια για την ονομασία της «Βόρειας Μακεδονίας». Συμφωνία με τους Ευρωπαίους φίλους μας για το μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα ελάφρυνσης του ελληνικού χρέους, που περιλαμβάνει επιμήκυνση της αποπληρωμής του σε συνδυασμό με αυστηρή επιτήρηση και συμμόρφωση για πολλά χρόνια στο μέλλον. Συμφωνία για την επιστροφή προσφύγων και μεταναστών από την Γερμανία στην Ελλάδα με ταυτόχρονη αναστολή της αύξησης του ΦΠΑ σε πέντε Ελληνικά νησιά. Ακόμη, έχει προαναγγελθεί συμφωνία με την Αλβανία για την τακτοποίηση παλαιών διαφορών, ίσως εντός του Ιουλίου.

Σε όλες αυτές τις συμφωνίες η κυβέρνηση, ή καλύτερα η στενή ομάδα γύρω από τον πρωθυπουργό, προχώρησε μόνη της, χωρίς διαβούλευση με τις πολιτικές και τις κοινωνικές δυνάμεις του τόπου. Στις περισσότερες έχοντας απέναντι της την σφοδρή αντίδραση τους,, καθώς οι αποφάσεις που λαμβάνονται δεσμεύουν την χώρα για πολλά μελλοντικά χρόνια, στα οποία δεν θα είναι εκείνη κυβέρνηση.

Σε όλες τις αντιδράσεις ο κ.Τσίπρας κωφεύει, κρατώντας μία ψύχραιμη, αν όχι χαρούμενη στάση. Αποδεικνύεται τέρας ψυχραιμίας. Ή, καλύτερα, τέρας συμφωνίας…

Αναρωτιέται κανείς. Πόσο μια τέτοια πολιτική συμπεριφορά, που δεσμεύει την χώρα έναντι τρίτων, πολύ ισχυρότερων δυνάμεων,, ομιλώντας στην πραγματικότητα και για λογαριασμό άλλων, μελλοντικών, κυβερνητών της χώρας, δένοντας τους ίσως χειροπόδαρα, χωρίς διαβούλευση, χωρίς προσπάθεια κατανόησης και συναίνεσης μεγαλύτερων κοινωνικών ομάδων, πόσο μια τέτοια «αυτοκρατορική» στάση απέναντι στην χώρα δένει ακριβώς με την συνταγή και απαίτηση για «πλουραλισμό», για «συμπερίληψη»;

Περιμένουμε άραγε την πρόοδο της κοινωνίας μας από την ισχυρή αυταρχική ηγεσία; Και να λέγαμε ότι αυτή θα είναι μία «φωτισμένη δεσποτεία» ίσως θα μπορούσαμε να συζητήσουμε. Αλλά για το «φωτισμένη» μπορούμε τουλάχιστον να έχουμε ισχυρές αμφιβολίες.

Θα πει κανείς; Μα η συναίνεση είναι ασφαλώς το ζητούμενο, το ζητάει συνεχώς και η κυβέρνηση. Ναι, κάπως έτσι το ζητούν και το ζητούσαν στο παρελθόν και όσοι μπέρδευαν την συναίνεση με την υποταγή.

Η μονομέρεια στην άσκηση της εξουσίας, η έλλειψη πλουραλιστικής πολιτικής συμπεριφοράς, η έλλειψη συνεννόησης μεταξύ των πολιτικών δυνάμεων προκύπτει μέσα από τους θεσμούς που έχουμε εγκαταστήσει, της απόλυτης εξουσίας του εκάστοτε πρωθυπουργού, της έλλειψης σεβαστών θεσμικών αντίβαρων, της διχαστικής λογικής με την οποία λειτουργεί η χώρα από συστάσεως της.

Η Ελλάδα δεν έχει ακόμη περιληφθεί στα παραδείγματα που καταδεικνύουν γιατί αποτυγχάνουν τα έθνη. Τουλάχιστον όχι στο βιβλίο που προαναφέραμε. Αυτό μπορεί να σημαίνει ότι οι συγγραφείς μας ξέχασαν.

Η, μπορεί να σημαίνει ότι υπάρχει ακόμα καιρός...

*Το άρθρο δημοσιεύτηκε: Φιλελεύθερος


‹ Επιστροφή



Δράση Θέσεις MediaKit
Συντελεστές Όροι χρήσης & πολιτική απορρήτου © Copyright Δράση 2013