Δράση. Περιβάλλον Παιδεία Πολιτισμός
Δράση
 

Το άγος των συντάξεων και των συνταξιούχων

Αναρτήθηκε 17/07/2018
Του/Της Αριστοτέλη Αιβαλιώτη

Η συζήτηση των τελευταίων μηνών είναι για το αν και πότε θα κοπούν οι συντάξεις, όπως έχει δεσμευτεί η χώρα με τις αξιολογήσεις για το επικείμενο τέλος του ελληνικού προγράμματος.

Η συζήτηση γίνεται για το αν και πότε η κυβέρνηση Τσίπρα θα προσπαθήσει να αναβάλλει την περικοπή των συντάξεων προκειμένου να αποκομίσει εκλογικά οφέλη. Με τον ίδιο τρόπο οι δυνάμεις της αντιπολίτευσης πλειοδοτούν στην υπεράσπιση των συνταξιούχων για να πάρουν πόντους στο προεκλογικό παιχνίδι.

Η ελληνική κοινωνία κατάφερε τις τελευταίες δεκαετίες να δημιουργήσει ένα άγος, ένα επαχθές φορτίο, υποσχόμενη στον εαυτό της, γρήγορες και πλουσιοπάροχες συντάξεις χωρίς να αντιστοιχούν σε ανάλογες κρατήσεις κατά την διάρκεια του εργασιακού βίου. Αυτά είναι γνωστά.

Για όσους μπορούν να βλέπουν αριθμούς και να κάνουν συγκρίσεις με αυτά που γίνονται σε άλλες χώρες είναι φανερό ότι η συζήτηση αν πρέπει να κοπούν οι συντάξεις ή όχι, είναι η λάθος συζήτηση.

Οι συντάξεις θα υποστούν αναγκαστικές μειώσεις, καθώς είναι αδύνατον να υποστηριχθούν από το φθίνον εργατικό δυναμικό, ενώ θα ήταν εθνική τύφλωση να υποστηρίζονται από την κατανομή των σπάνιων κοινωνικών πόρων σε βάρος των επομένων γενεών, μέσω της υπερφορολόγησης.

Και οι συνταξιούχοι, τι θα γίνουν; Πως θα καλύψουν αυτοί το δικό τους άγος;

Η στόχευση της κοινωνίας μας είναι, υποτίθεται, να δημιουργήσουμε ένα νέο αναπτυξιακό κύκλο μέσα από ένα μεγάλο επενδυτικό κύμα. Η τάξη μεγέθους των 100 δις νέων επενδύσεων τα επόμενα 6 χρόνια θα δημιουργήσει 500-700.000 νέες θέσεις εργασίας. Έτσι λένε όσοι μετράνε.

Η απορία είναι στο που στο καλό θα βρεθούν αυτοί οι εργαζόμενοι που θα καλύψουν αυτές τις θέσεις εργασίας. Όταν και σήμερα το 70% των εργοδοτών αναφέρουν ότι δύσκολα βρίσκουν τους εργαζόμενους που χρειάζονται.

Θα ήταν ίσως καλύτερα να σκεφθούμε τον συνδυασμό αυτών των δύο προβλημάτων, το άγος των μειώσεων των συντάξεων με το πρόβλημα της διαθεσιμότητας του ανθρώπινου δυναμικού, σε κοινή, αναγκαστική λύση. Σήμερα με το θεσμικό καθεστώς που ισχύει οι συνταξιούχοι δεν μπορούν να εργάζονται χωρίς να ψαλιδιστεί δραστικά η σύνταξη τους. Στην πράξη, με τον συνδυασμό περικοπής και υπερφορολόγησης της εργασίας, απαγορεύεται να εργάζονται. Ας πάρουμε επίσης υπόψιν ότι η μέση ηλικία των σημερινών συνταξιούχων είναι κάτω από τα 60 χρόνια, ενώ σύμφωνα με την πρόοδο της ποιότητας ζωής και του προσδόκιμου επιβίωσης οι περισσότεροι θα μπορούσαν να έχουν μία δεκαετία ακόμη δημιουργικής απασχόλησης, αν φυσικά το επέλεγαν.

Ίσως λοιπόν η σωστή συζήτηση να ήταν, όχι αν πρέπει να μείνουν σταθερές οι συντάξεις, αλλά αν θα δώσουμε την δυνατότητα (και τα κίνητρα) στους συνταξιούχους, σε όσους το επιλέξουν, να εργάζονται.

Αυτή ίσως θα ήταν μία λύση και για το άγος των συντάξεων και για εκείνο των συνταξιούχων.

*Το άρθρο δημοσιεύτηκε: Φιλελεύθερος


‹ Επιστροφή



Δράση Θέσεις MediaKit
Συντελεστές Όροι χρήσης & πολιτική απορρήτου © Copyright Δράση 2013