Δράση. Περιβάλλον Παιδεία Πολιτισμός
Δράση
 

Οι παρενέργειες της πύρινης θεομηνίας

Αναρτήθηκε 30/07/2018
Του/Της Αριστοτέλη Αιβαλιώτη

Η καταστροφή στο Μάτι έχει μονοπωλήσει το ενδιαφέρον όλης της χώρας εδώ και μία εβδομάδα. Και θα εξακολουθήσει να είναι στα πρωτοσέλιδα για πολύ καιρό ακόμα, αφού η έκταση της συμφοράς, η οποία δεν έχει ακόμα ξεδιπλωθεί σε όλη της την έκταση, αλλά και ο χώρος που συνέβη, στον αστικό οικιστικό ιστό της πρωτεύουσας, είναι πρωτοφανείς, ίσως σε παγκόσμιο επίπεδο.

Τέτοιες καταστροφές όταν συμβαίνουν σε τοπικό επίπεδο βυθίζουν τις τοπικές κοινωνίες σε ένα είδος κατάθλιψης, για χρόνια. Έτσι συνέβη για παράδειγμα στην Ικαρία το 1993, ή στην Ηλεία το 2007. Το ότι συνέβη κάτι πολύ μεγάλο στο κέντρο της χώρας, εκεί που υποτίθεται λειτουργεί το κράτος σε όλη του την μεγαλοπρέπεια, θα έχει σαν αποτέλεσμα μια κατάθλιψη εθνικής κλίμακας, για πάρα πολύ καιρό.

Η κλίμακα της τραγωδίας καθώς και η σπασμωδική και γελοία ανταπόκριση της κυβέρνησης σε αυτήν, όπου μιά εβδομάδα μετά δεν γνωρίζουμε ακόμη τον αριθμό των αγνοουμένων, επομένως και των πιθανών θυμάτων, κάνει κάθε πολίτη να αισθάνεται ανασφάλεια, σε διαφορετικό βαθμό τον καθένα. Καθώς όλοι αισθανόμαστε ότι περίπου ζούμε κατά τύχη. Και όχι κατά επιλογή.

Αυτός ο τραυματισμός του αισθήματος ασφαλείας θα λειτουργήσει αρνητικά για την οικονομική δραστηριότητα γενικώς. Που μυαλό να σκεφθείς σχέδια και σενάρια ευτυχίας, αυτά που κινητοποιούν τους ανθρώπους για να δημιουργούν όταν ο περίγυρος σου γεννά σκέψεις ματαιότητας...

Έτσι άλλωστε συνέβη και σε ανάλογες υποθέσεις τοπικού ενδιαφέροντος, όπως αυτές που προαναφέρθηκαν. Θα κάνουμε καιρό να συνέλθουμε.

Για τις πολιτικές προεκτάσεις, δεν χρειάζεται να είναι κανείς φιλόσοφος ή μάντης. Όλες οι φυσικές καταστροφές διαβρώνουν καταλυτικά τις κυβερνήσεις που συμπίπτουν μαζί τους, εκτός και αν αυτές αρθούν στο ύψος της αναγκαίας αντιμετώπισης, προσφέροντας εκτός των κατάλληλων ενεργειών και ανθρωπιά. Και εδώ δεν είδαμε τίποτε από αυτά...

Κρίνοντας τις αντιδράσεις τόσο των κυβερνώντων όσο και της κοινής γνώμης διαπιστώνει κανείς κάτι παράδοξο. Η μεν κοινή γνώμη έχει εκραγεί ζητώντας ευθύνες για την συμφορά σε βαθμό που μπορεί κανείς να υποθέσει ότι πιστεύει βαθιά ότι το κράτος μπορεί και οφείλει να είναι παντοδύναμο, υποτάσσοντας στον απόλυτο βαθμό την Φύση και τα ακραία φαινόμενα της. Η δε κυβέρνηση, αυτή η κυβέρνηση που υποτίθεται ότι είναι η πεμπτουσία της βαθιάς πίστης στο Κράτος, απολογείται με επιχειρήματα που αμφισβητούν την ικανότητα του κράτους να δρα προληπτικά και να προλαβαίνει την Φύση. Ενώ ο λαός φαίνεται να ζητά περισσότερο κράτος, η κυβέρνηση των κρατιστών σηκώνει τα χέρια ψηλά δηλώνοντας ότι το Κράτος είναι αδύναμο.

Ασφαλώς για να γλιτώσει, αλλά είναι ενδιαφέρον να το επισημάνουμε. Οι λάτρεις του Κράτους ανακαλύπτουν ότι δεν μπορούν να το προσφέρουν.

Ας ελπίσουμε για αρχή ότι σύντομα θα έχουμε τουλάχιστον την επιβεβαίωση του αριθμού των θυμάτων και την ταυτοποίηση όλων ώστε να έχουν οι δικοί τους την δυνατότητα να τους τιμήσουν και να τους αποδώσουν τον σεβασμό που όλα τα ανθρώπινα πλάσματα δικαιούνται.

Η πληγή είναι ακόμα ανοιχτή. Πρέπει πρώτα να την κλείσουμε για να κάνουμε νέες, πιθανόν πιο αισιόδοξες, σκέψεις.

*Το άρθρο δημοσιεύτηκε: Φιλελεύθερος


‹ Επιστροφή



Δράση Θέσεις MediaKit
Συντελεστές Όροι χρήσης & πολιτική απορρήτου © Copyright Δράση 2013