Δράση. Περιβάλλον Παιδεία Πολιτισμός
Δράση
 

Η αβάσταχτη ελαφρότητα της εξόδου

Αναρτήθηκε 21/08/2018
Του/Της Αριστοτέλη Αιβαλιώτη

Καθώς σήμερα εορτάζεται από ορισμένους η «έξοδος από τα μνημόνια», έρχεται στο νου η παράφραση του βιβλίου του Προυστ. Καθώς επιχειρείται να ωραιοποιηθεί, για άλλη μία φορά, μια δυσάρεστη κατάσταση, αυτήν που βιώνει εδώ και χρόνια η πλειοψηφία των Ελλήνων πολιτών, σαν η αυγή μιας νέας εποχής.

Έχουν όλοι οι πολιτικοί μία ψύχωση με το success story. Αναζητούν συνεχώς μία δικαίωση των ενεργειών τους και της πολιτικής τους έτσι ώστε να δικαιολογήσουν την παρουσία τους και να εδραιώσουν μακρόχρονα την εξουσία τους. Ακόμη και αν ο κόσμος, τα γεγονότα, οι αριθμοί, πιστοποιούν μία αποτυχία, αυτοί εκεί, πρέπει να επιμείνουν σε μία επικοινωνιακή περιγραφή μιας επιτυχίας, πιστεύοντας ότι η προπαγάνδα έχει απόλυτη αξία να πείθει.

Το ότι το κάνουν όλοι δεν είναι ελαφρυντικό για κανέναν. Έτσι πορευτήκαμε ως εδώ, για χρόνια, βαφτίζοντας το κρέας ψάρι και κλείνοντας τα μάτια στην πραγματικότητα, αγνοώντας τις (λίγες) Κασσάνδρες που προειδοποιούσαν για τις καταιγίδες των καιρών που έρχονταν.

Σε αυτήν την πεπατημένη και τούτοι εδώ, οι σημερινοί κυβερνήτες, αφού προσπάθησαν να μας πείσουν πριν πάρουν την εξουσία ότι «ο γάιδαρος πετάει» τώρα αγωνίζονται πάλι, με άλλες λεπτομέρειες, να μας πείσουν ότι «ο γάιδαρος πέταξε». Αφού πριν τον έχουν ψοφήσει στην πείνα, με την φορολογία, προσπαθώντας να τον μάθουν να μην τρώει…

Το Ελληνικό κράτος, από την ίδρυση του ακόμα, και η Ελληνική κοινωνία που το οργάνωσε και οργανώθηκε γύρω από την λειτουργία του, είχαν ένα βασικό χαρακτηριστικό που δεν το έχασαν ποτέ. Ήταν πάντα εξαρτημένοι από την ξένη βοήθεια η οποία έρεε προς την χώρα άλλες φορές εύκολα και πλουσιοπάροχα, άλλες φορές δύσκολα και ηγεμονικά.

Και πώς να γινόταν διαφορετικά, όταν η χώρα ιδρύθηκε σχεδόν εκ του μηδενός και πάντα προσπαθούσε ασθμαίνοντας να μάθει από τους φίλους της στην Ευρώπη και να προλάβει τις ραγδαίες εξελίξεις των τελευταίων δύο αιώνων. Και πώς να γινόταν διαφορετικά όταν για αιώνες το μόνο μέσα για να ευημερήσεις εδώ στα τραχιά βουνά και νησιά μας ήταν η αρπαγή, ή η φυγή σε άλλους τόπους;

Οι ξένες δυνάμεις, είτε λόγω του ανταγωνισμού τους είτε λόγω των γεωπολιτικών τους συμφερόντων βοήθησαν με πολλούς τρόπους, έδωσαν δανεικά και πολλές φορές αγύριστα, προσέφεραν με διπλωματικά μέσα εδάφη, έσπρωξαν την χώρα να μεγαλώσει. Αλλά και οι Έλληνες της διασποράς προσέφεραν τα μέγιστα στην ευημερία της χώρας, με κορυφαία πράξη την έλευση της Μικρασιατικής διασποράς μετά την ήττα του 1922. Τα τελευταία χρόνια μάλιστα, μετά την είσοδο της Ελλάδας στην Ε.Ε. δημιουργήθηκε το δόγμα της «σύγκλισης» των εισοδημάτων μας με εκείνα της Ευρώπης με αποτέλεσμα την πρωτοφανή ροή χρημάτων προς την χώρα μας.

Η πολύχρονη αυτή στήριξη στην ξένη βοήθεια οδήγησε σε έναν μιθριδατισμό όλης της κοινωνικής μας δομής. Ακόμη και ο αντιμνημονιακός αγώνας, εναντίον των ξένων υποτίθεται, ήταν ένας αγώνας για περισσότερα χρήματα, ακριβώς από τους ξένους.

Για ποια έξοδο λοιπόν μιλάμε, και για ποια «αυτοδύναμη ανάπτυξη»; Για ποιες «δικές μας δυνάμεις»;

Απλά παρακολουθούμε ένα ακόμη επεισόδιο της ψευδούς και διαστρεβλωμένης εικόνας που έχει μέρος της κοινωνίας μας για τον εαυτό της.

Με αβάσταχτη κυβερνητική ελαφρότητα…

 

*Το άρθρο δημοσιεύτηκε: Φιλελεύθερος


‹ Επιστροφή



Δράση Θέσεις MediaKit
Συντελεστές Όροι χρήσης & πολιτική απορρήτου © Copyright Δράση 2013