Δράση. Περιβάλλον Παιδεία Πολιτισμός
Δράση
 

Η κότα και το αυγό

Αναρτήθηκε 02/10/2018
Του/Της Αριστοτέλη Αιβαλιώτη

Στην πρόσφατη έρευνα του Παρατηρητηρίου Επιχειρηματικότητας διαπιστώθηκε για άλλη μία φορά η διστακτικότητα των επιχειρηματιών να μεγαλώσουν σημαντικά. Στην ερώτηση «ποιο θεωρείτε σαν άριστο μέγεθος για την επιχείρηση σας» πολύ λίγοι οραματίζονται μεγέθη μεγαλύτερα από το διπλάσιο του σημερινού τους, με την πλειοψηφία να επιθυμεί μεν μεγάλωμα, αλλά πολύ μέτριο (50%).

Η διστακτικότητα αυτή αντανακλάται και στις προθέσεις για διόγκωση μέσω συνεργασιών, τις οποίες δεν συμμερίζεται η πλειοψηφία των επιχειρήσεων.

Έτσι διαμορφώνεται μία εικόνα συντηρητισμού σε ένα κοινό, τους επιχειρηματίες, που υποτίθεται ότι από την φύση του είναι το πλέον αισόδοξο κομμάτι του κοινωνικού σώματος, εκείνο που προτίθεται να παίρνει ρίσκα και να οδηγεί την ανάπτυξη.

Το ελληνικό επιχειρηματικό σύμπαν είναι κατατεμαχισμένο σε μικρές μονάδες που επιπλέον δεν έχουν και μεγάλη όρεξη να αλλάξουν πίστα και να μεγαλώσουν γεωμετρικά. Όπως γίνεται παντού αλλού, στις ανεπτυγμένες κοινωνίες στις οποίες φαντασιωνόμαστε ότι ανήκουμε. Βράζουν, οι περισσότεροι, στο ζουμί τους.

Δεν αρκεί να διαπιστώνουμε το πρόβλημα. Οφείλουμε να κατανοήσουμε και τις ρίζες αυτής της νοοτροπίας και συμπεριφοράς. Η οποία είναι ότι το μικρό μέγεθος αποτελεί την απάντηση στο θεσμικό μας περιβάλλον όπως έχει διαμορφωθεί από την συμπεριφορά του πολιτικού μας συστήματος και του Κράτους εδώ και πολλές δεκαετίες. Το οποίο προσθέτει διαρκώς ρυθμιστικά βάρη και επιβαρύνσεις στην οικονομική δραστηριότητα με ρυθμό πολυβόλου ενώ ταυτόχρονα φορολογεί άγρια το οικονομικό αποτέλεσμα όλων των δραστηριοτήτων.

Το δίχτυ αυτό είναι τέτοιο που μόνο μεγάλες επιχειρήσεις με μεγάλη κερδοφορία, και πολλές φορές με ισχυρή πολιτική προστασία, μπορούν να αντέξουν. Επειδή όμως είναι σχεδιασμένο για μεγάλα ψάρια το δίχτυ αυτό έχει μεγάλα «μάτια», που αφήνει να διαφεύγουν τα πολύ μικρά. Έτσι η στρατηγική απάντηση των επιχειρήσεων στην χώρα μας είναι παρόμοια με την συμπεριφορά των κοπαδιών της ρέγγας ή άλλων αφρόψαρων όταν τα κυνηγά ένας μεγάλος θηρευτής, καρχαρίας ας πούμε. Αντιστέκονται σαν σμήνος αποπροσανατολίζοντας τον κυνηγό.

Στην ουσία όλη η πολιτική των υπερβολικών ρυθμίσεων επιβαρύνσεων και φόρων των τελευταίων δεκαετιών από το Κράτος ισοδυναμεί με επιδότηση του μικρού μεγέθους επιχειρήσεων, αφού έτσι μπορούν να εκμεταλλευτούν τον ελλιπή έλεγχο που επιπλέον διευκολύνεται σιωπηρά από τις κατά καιρούς εκλογικές ανάγκες των κυβερνήσεων.

Η υπερ-ρύθμιση και η πολιτική στόχευση των μεγάλων επιχειρήσεων έχει οδηγήσει στον κατακερματισμό και την καθήλωση των επιχειρήσεων σε μικρά μεγέθη και φιλοδοξίες.

Έτσι έχουμε σήμερα ένα οξύμωρο σχήμα. Η Πολιτεία ονειρεύεται επενδύσεις, και μάλιστα μεγάλες, πολύ μεγάλες. Είκοσι δις Ευρώ τον χρόνο διακηρύσσουν, σχεδόν όλοι σήμερα, ότι χρειαζόμαστε κάθε χρόνο, αν είναι ποτέ να δημιουργήσουμε έναν ενάρετο αναπτυξιακό κύκλο. Επενδύσεις που χρειάζονται μεγάλες επιχειρήσεις. Την ίδια στιγμή όμως διατηρούμε ένα θεσμικό περιβάλλον που επιδοτεί, επί της ουσίας, το μικρό μέγεθος.

Τον συντηρητισμό των Ελλήνων επιχειρηματιών τον γεννά η συμπεριφορά του Κράτους απέναντι τους. Όπως η κότα το αυγό.

Και όχι αντίστροφα...

*Το άρθρο δημοσιεύτηκε: Φιλελεύθερος


‹ Επιστροφή



Δράση Θέσεις MediaKit
Συντελεστές Όροι χρήσης & πολιτική απορρήτου © Copyright Δράση 2013